De VIP bus

De VIP bus

De VIP bus

In Utrecht brengt Dennis Nolte mensen bij elkaar in een ongedwongen en inspirerende sfeer.  Zo stapte ik op 18 februari op het Domplein in de VIP bus, een verbouwde SRV wagen, voor Very Inspiring Persons. Daar ontmoette ik een Utrechtenaar van Iraanse, en een Amersfoorter van Marokkaanse komaf. Vanuit een gesprek over passie en dromen ontstond het idee om te kijken of we het leven van mensen in een Asielzoekerscentrum voor één dagje kunnen verrijken met een (werk)-bezoek op een boerderij. Als eerstvolgende stap gaan we met de VIP bus het asielzoekerscentrum bezoeken. Het verse voornemen in “ingeblikt” om het in gedachten te houden

.

Dit contact sluit aan bij het project “Meer kleur in groen buitengebied van Netwerk Platteland” waarin we meer Nieuwe Nederlanders in contact willen brengen met het platteland. We verkennen hoe communicatie beter is af te stemmen op Nieuwe Nederlanders, wat hen aanspreekt op het platteland.

Meer info:

Henk Kloen

Advertenties

Gezond verstand nodig voor een gezonde sector

Gister een klein relletje: een filmpje duikt op van een big die niet helemaal dood is in een kadaverbak. Gemaakt door een wandelaar die langs een kadaverbak van een varkensbedrijf wandelt en een geluid hoort. Ze ontdekt een nog levend biggetje tussen de kadavers in de bak, maakt het filmpje en vervolgt de wandeling. Ze heeft niet met de boer, een dierenarts, of de politie overlegd. Achteraf is het filmpje doorgestuurd naar Varkens in Nood.

Varkens in Nood brengt het, de Telegraaf plaatst het, de varkensboer wordt volledig aan de schandpaal genageld.

Op Omroep Brabant waar het nieuws ook overgenomen werd, zijn de reacties in eerste instantie overwegend andersom: de mevrouw heeft nagelaten “het biggetje in doodsnood” te redden. Ze wordt via Google ontmaskerd als dierenactiviste en zou slechts uit zijn op publiciteit. Of, een andere lezing, de big zou alleen maar stuiptrekkingen vertonen.

Dit zegt weer iets over de brede kloof tussen burger en boer, consument en producent. Of liever, tussen wat we eten en wat we erover (willen) weten.

Wat we (bijna) allemaal eten: broodje ham, spekjes in de stamppot of karbonade -varkensvlees.

Wat we allemaal (kunnen) weten:

  • In 2008 werden in NL ruim 14 miljoen varkens geslacht (cbs). Tussen geboorte en aflevering, valt zeker 10% uit. Jaarlijks gaan er dus nog 1,4 miljoen biggen extra dood, die in de kadaverbakken terechtkomen. Maar de anderen gaan ook dood, namelijk omdat ze geslacht worden en in de supermarkt belanden.
  • Een stervende big mag niet in de kadaverbakken terecht komen. Als dit toch gebeurt zit er iets fout in de bedrijfsvoering, en dat is verwijtbaar.

Maar aan beide kanten roepen mensen die dit niet willen weten het hardst. De harde veroordelingen over en weer maken een wezenlijk debat over wat we vínden van dit produktiesysteem onmogelijk. We kunnen het er bijna niet meer over hebben omdat mensen in een kramp schieten als er iets speelt.
Een boer verzucht: “maar het valt niet meer uit te leggen wat we doen”, en zijn gelijk blijkt uit deze ophef, terwijl het belangrijk is wél uit te leggen wat boeren doen.

Hoe krijgen we meer gezond verstand in het debat?

(foto: biggen op modern bedrijf in Portugal, jk. Met dank aan nieuwsgrazer)

AANVULLING 14 juni: zie deze brief van Trouw hoofdredacteur Willem Schoonen, waarin hij achtergronden geeft en nuanceert: biggensterfte daalt, en is het laagst in de reguliere sector.