De Waarden van het Platteland

Platteland?

Platteland?

Ik las afgelopen week met interesse van de derde publicatie van het Sociaal Cultureel Planbureau; de eerste twee vond ik ook al aardig om te lezen trouwens. Driekwart van de Nederlanders is positief over het platteland en een derde wil er wonen (alleen een vierde daarvan grijpt trouwens de kans als die zich voordoet).

Het is iets waar ik vaak op terugkom in mijn werk: wat zijn nou de waarden van het platteland het maatschappelijk relevant maken dat er zaken behouden, bestreden en/of ontwikkeld worden? Het gevaar ligt er altijd in dat deze vraag al snel aanbodsgericht wordt ingevuld door mensen die zelf erg gesteld zijn op het (veelal nostalgische beeld van) het platteland. Rond een recent onderzoek dat onderzoeksbureau Motivaction voor Staatsbosbeheer uitvoerde maakte ze en-passant ook inzichtelijk dat meer dan 80% van de werknemers van instanties als Staatsbosbeheer en LNV behoren tot groepen die groen, ruimte, rust, platteland en dergelijke erg belang vinden; dat heeft dan ook effect op de wijze waarop beleid wordt uitgewerkt en de wijze waarop bijvoorbeeld natuurgebieden worden ingericht.

Ik merk dat bijvoorbeeld als ik in de trein zit en mede-passagiers hoor praten over “dat saaie landbouw uitzicht” of over “rommelige zooi”. Persoonlijk heb ik wel wat met rommel en vandaar ook de bovenstaande foto. Want wat maakt nou die Waarden? Oude structuren & culturen? Ruimte? Het bestaan van natuurlijke symbioses tussen mens en omgeving? Sociale cohesie?

Wat in ieder geval wel interessant is, is om af en toe met een blik van buiten te kijken hetgeen al wij “Guus-gebuikers” vanuit onze eigen refentiekader invullen als ideaalbeeld voor het platteland. Binnen de Taskforce gaan we in de komende tijd met allochtone doelgroepen in grote steden om tafel om te kijken welke vragen en onderwerpen daar leven en in hoeverre de Multifunctionele Landbouw daarin op eigentijdse wijze een rol kan spelen; de ervaring leert dat dat hele bijzondere nieuwe verbinding kan opleveren. Ik heb daar in ieder geval veel zin in.

Ten slotte deel ik graag nog even mijn plattelandsgevoel van vandaag: ik ken via mijn werk Ton Verbeek, een bijzondere fruitteler in Oldebroek. Ik kreeg van hem wat heerlijke peren en appels onder voorwaarde dat hij wat eindproducten van mijn verzinsels krijgt (=plattelandscultuur?). Vervolgens ben ik gisteren uren bezig geweest met mijn echtgenote om de peren te verwerken tot gedroogde peren voor mijn kinderen (perenchips!) en perenboter (meer fruit en minder suiker dan jam); leuk en heerlijk (=slow food cultuur?). En hopelijk daagt mijn uitdelen van potjes perenboter onder vrienden en familie weer tot interesse over verschillen in perenrassen, smaken en fruittelers (=een stap richting nieuwe symbiose?).

Of is dat niet in het bijzonder plattelandscultuur…..?